Düşünce kitaba, öz acılarım uykuya dalıyor. Başkalarının acıları uyanırken göz bebeklerimde, Göz pınarlarımın yatağında çitiliyor, Müjgânın insafına bırakıyorum emanet acıları. Bazen kolundan tutup insafsızca, Bazen sırtını sıvazlaya sıvazlaya, yavaşça; Gözlerimin en dik uçurumundan, Bol keseden atıyor Emanet duyguların gözyaşlarını. Ben kitaba düşünce, Kitaptakiler de bana… Gözlerimdeki buluta, Düşüyor, düşüyoruz amansızca!..
